Annet

Na tien jaar heb ik afscheid genomen van Stichting Buddyhulp en denkend over dat afscheid kwam ik erachter hoeveel Buddyhulp mij heeft gegeven. Want je wordt geen deel van een stichting, maar van een groep mensen;  of het nu cliënten (wat een vreselijk woord!),  buddy’s, coördinatoren, ondersteuning of bestuur betreft. Samen vorm je én maak je waar, waar Buddyhulp voor staat: een tijdje meelopen met iemand die daar behoefte aan heeft, niet als familielid, vriend of kennis maar als buddy.

In deze groep kwam ik jaar in jaar uit zulke bijzondere mensen tegen, door alle geledingen heen.  Mensen die inspireren, je mee laten kijken in hun acteren en hun leven. Zij geven dat je nadenkt over wat je ziet en hoort, en zij geven dat je jezelf zó vormt als je wilt zijn naar anderen uit de groep.

Sommige mensen die ik ben tegengekomen, zal ik nooit vergeten; een klein voorbeeld uit de vele, vele voorbeelden die bij mij opkomen: een meneer in zijn laatste paar maanden voor wie niet meteen een buddy gevonden kon worden en waar ik dus, in mijn tijd als coördinator, heen ging om het wekelijks met hem over de krant te hebben. Hij bleef zo in het leven staan, terwijl hij daarvan afscheid aan het nemen was. Het waren zulke bijzondere gesprekken. Ik zie hem voor me en ik zie ons nog zitten bij het raam in zijn aanleunwoning.

Alle mensen bij Buddyhulp handelen ieder op eigen wijze, een wijze die bij hen past.  Samen hebben we een stichting gevormd, bestaand uit mensen die graag een steuntje ontvangen of die  ewoon willen helpen. Én die, waar we niet kunnen helpen, iemand laten aanhaken aan een andere stichting. Daar nemen we ook verantwoordelijkheid voor. Mensen worden al zo van het kastje naar de muur gestuurd; daar wilden en willen we niet aan mee doen.

Ik ga de Stichting niet missen, maar jullie, de mensen, waarmee ik de afgelopen tien jaar heb mogen meelopen en met wie we samen een stichting Buddyhulp in de huidige vorm gevormd hebben en in stand hebben gehouden, zeer zeker wel.

Annet